Tagoria

Deel 1 tot en met 4
Het was een zonnige lentedag, halverwege maart. Bijna iedereen uit het land Tagoria zat in een winterdepressie. Behalve de beeldschone djunylover, djunylover verveelde zich alleen. Ze had ontzettend zin om een speurtocht te doen. Djunylover riep veel van haar Tagoria vrienden en vriendinnen bij elkaar, ook alle metgezellen mochten mee. Daar stonden zij met zijn allen, selwin-x met zijn hongerige zwijntje, roandraak met zijn pitbull, die maar al te graag op weg wilde, dit was te merken omdat de pitbull roandraak aan een lijntje meetrok, en niet andersom. Ook stoltur was er, samen met haar knotsgekke baviaan, maar ook tommie314101 was er, hij zat op een schattig klein stoeltje dat op de rug van zijn zwijn, noedel genaamd, was bevestigd. En als laatste was Shadow-Sieff aanwezig met haar pitbull. Allemaal waren ze klaar om te vertrekken, alleen was er nog één ding…

De groep was wel gezellig bij elkaar, maar niemand wist eigenlijk waar ze naar op zoek gingen. Ze zaten daar maar, in de gezellige grot van djunylover, weliswaar erg krap, omdat de grot was gemaakt voor bezoek van maximaal 1 persoon tegelijk, het liefst ook dat de volgende bezoeker pas na een uur kwam. Maar het paste! En dat was belangrijk. Weet je, die nieuwe mod, 318 was het volgens mij, is wel erg streng, zei roandraak. Dat is het! Werd opeens geschreeuwd door stoltur. Tommie314101 keek verschrikt op van zijn maïskorrel, en selwin-x kroop wat dichter tegen zijn zwijntje. W… W.. Wat is het? Vroeg Shadow-Sieff onzeker. Het antwoord van stoltur was als volgt:

Jullie kennen allemaal 318 wel, die vage gozer. Hij doet het heel goed, alleen ben ik er door mijn geheime bronnen achter gekomen dat hij eigenlijk nog geen banknuppel heeft. Maar hem van andere mods leent. Dit komt omdat GAS een bestelling voor een banknuppel bij A.I. Wars heeft geplaatst. Helaas kwam er een melding binnen dat het al een verouderd product was, en het niet meer op voorraad was. En daarom helemaal opnieuw geproduceerd moest worden. Dit proces kan meerdere maanden duren. Maar dat kunnen we 318 toch niet aandoen, zo lang wachten. Gelukkig heb ik dus een uiterst bruikbare bron. Die mij ook vertelde dat de druïde weet waar de ultieme banknuppel ∞.01 zich bevind. Alleen zal hij dat niet zomaar prijsgeven, hiervoor moeten de mensen uit Tagoria zeer zware proeven doorstaan. Waarbij gewonden of zelfs doden kunnen vallen. Dit om aan te tonen dat ze alles voor een mod overhebben. Zelfs de dood. Dat is wat wij gaan doen, eindigde stoltur.

Stoltur keek de kring rond, en werd terug aangekeken door 6 openstaande monden, en grote ogen waar doodsangst in stond…
De eerste die wat riep was de altijd nuchtere tommie314101, hij zag overal het vrolijke van in, en nu dus ook. Kom op! Dat gaan we doen, riep tommie314101. En hij rende weg. Even later kwam hij met een enorme koffer aangelopen, tommie314101 had zijn voedselkluis geleegd, en had chips, popcorn, maïs, pizza, en kant en klare maaltijden meegenomen. Hierna was het de beurt aan roandraak om een idee te krijgen. Ook hij rende weg, en kwam later terug met een enorme koffer. Al zijn geneesmiddelen zaten erin. Dat waren maar liefst 141 Knollen van Verlichting, 214 Wortels van Welzijn, 19 Kruiden van Genezing en 6 Dranken van Herstel. Ook zaten er in de koffer 91 piepkleine felgekleurde doosjes. De nieuwsgierige Djunylover wilde wel zo’n glimmend doosje openmaken, maar werd tegengehouden door roandraak. Djunylover keek hem een beetje verontwaardigd aan, maar toen ze hoorde dat het Gunst-der-Goden waren was Djuny weer helemaal vrolijk. Selwin-x vroeg verbaast: Hoe kom je er aan zoveel? Het simpele antwoord van roandraak was: Ik heb ze gespaard. Stoltur keek om zich heen. Hé, waar is Shadow-Sieff? Op het antwoord hoefden ze niet lang te wachten. Want Shadow-Sieff kwam binnensjokken, een grote zak achter zich aan slepend. Wat heb jij bij je? Vroeg Stoltur. Nou, antwoordde Shadow-Sieff, dit is al mijn geld, zo’n 35000 as, en 50 diamanten. Denk dat het binnenkort wel van pas gaat komen. Ja dat is wel erg handig, zei djunylover kalm. Maar djunylover had de vrolijke pretoogjes van de rest niet gezien. Dus ze schrok behoorlijk toen iedereen behalve djunylover en Shadow-Sieff de grot uit stormde om naar zijn eigen grot te rennen en al het geld dat ze hadden te halen. Toen iedereen uiteindelijk weer zat, en rustig was geworden verdeelden ze alles eerlijk over iedereen. Zodat als er iets mis zou gaan, de andere nog genoeg spullen hadden.

Ze stonden op en liepen naar de druïde, om hem te vragen over die mysterieuze knuppel…

Daar stond de groep dan. Met zijn allen in de hut van de druïde, die ook niet was voorbestemt om 8 mensen tegelijk binnen te hebben. Goedendag meneer de druïde, begon Shadow-Sieff. Weet u waar wij de ultieme banknuppel kunnen vinden. Stoltur had erover gehoord, we willen graag die ultieme banknuppel aan die nieuwe mod 318 geven. Hierop antwoordde de druïde:

Ah, de befaamde knuppel. Dat is een tijd geleden dat daar naar gevraagd werd. Als ik het mij goed herinner was de laatste keer in 1379, 35 jaar geleden. Oh oh, wat een grote fout was dat van die personen. Ik heb ze nooit meer terug gezien. Ook de mensen die daarvoor kwamen, nooit meer iets van gehoord, niet eens een kaartje. Belachelijk! Maar ik moet toegeven, jullie zijn nu wel met een grote en sterke groep. Misschien dat jullie wel een kansje hebben om die knuppel te vinden. Maar het is echt maar een geringe kans. Wel is er een grote kans dat 1 of meerdere mensen zwaar of dodelijk gewond zullen raken. Nou laten we maar meteen van start gaan. De eerste missie is voor de kleinste onder ons.

Deze uitspraak had tot gevolg dat tommie314101 zich verslikte in een hapje maïskorrel, met een enorme hoestbui tot gevolg. Ook roandraak schrok behoorlijk. Hij was in zijn verdedigingsbierflesje gekropen. Hij stootte van schrik zijn eigen bierflesje om. Dat richting de voeten van de druïde rolde. De druïde pakte het flesje op en schudde roandraak eruit. Daar zat roandraak dan, op de hand van de druïde, bang en overdonderd. Hallo daar, klein draakje, zei de druïde, zo te zien is tommie314101 net iets groter. Zal wel door al die maïs komen. Maar hier is je opdracht: Jij gaat proberen mijn geheime knollenvelden te vinden. Ja inderdaad, die heb ik. Je krijgt geen enkele hint over de bestemming van de velden. In ieder geval moet je door een paar heel kleine gangetjes om er te komen. Tenminste, als je niet via mijn hut gaat, als je via mijn hut gaat heb je een mooie brede verlichte gang, maar denk je nou echt dat ik het zo makkelijk maak? Mooi niet! Nou, ga er maar snel vandoor om dat veld te vinden. Zodra je bij het veld bent ga je door de mooie brede verlichte gang. En kom je hier weer in de hut uit. Hopelijk tot snel kleintje.

Roandraak stapte de hut uit en keek om zich heen. Waar moet ik in godsnaam beginnen vroeg hij zichzelf hardop af…

Roandraak rende meteen naar de alchemist, om hem te vragen over kaarten van zijn knollenvelden en wortelvelden. Na lang gesteggel kreeg hij ze mee. Het waren niet echt de originele kaarten, ze waren uit de losse pols getekend. Dus betrouwbaar waren ze niet echt. Maar roandraak ging het proberen. Hij spreidde zijn kleine vleugeltjes uit en steeg op. Hopend dat hij binnenkort de rest van de groep weer terug zou zien.

Hij vloog naar het eerste knollenveld, maar er was geen enkel klein gangetje waar hij doorheen zou kunnen kruipen. Laat staan een enorme grote verlichte gang. Dus roandraak steeg weer op om naar het volgende knollenveld te gaan. Toen hij in de lucht vloog op weg naar het volgende knollenveld viel hem iets op vanuit zijn ooghoek, het was een enorm kabaal bij de veehouder. Er was iets raars daar aan de hand. En ja hoor daar begon de onheil al. Hij zag een 20-tal griffioenen omhoog gevlogen, recht op roandraak af. Oh **CENCUUR** riep roandraak. Dat heb ik weer. Maar hij had niet veel tijd om te klagen, hij moest vliegen, en snel ook. Hij wapperde met zijn vleugeltjes, supersnel, maar als nog de griffioenen kwamen steeds dichter bij. Dan maar een duikvlucht dacht roandraak bij zichzelf en hij dook recht naar beneden. Hij vloog boven de vulkaan, wat deels goed uitkwam. Want als draak kon hij wel gewoon in de lava zwemmen, dus in de lava zou hij een soort van veilig zijn.

Daar ging dat kleine draakje dan, in een duizelingwekkende duikvlucht. Af en toe bijsturend naar de krater van de vulkaan. Want als dat kleine ding verkeerd zou duiken, dan zou het gewoon keihard met zijn helmpje op de stenen knallen, en dan zou het een groen hoopje ellende zijn. Ook de griffioenen doken achter roandraak aan. Er zat nauwelijks 10 meter afstand tussen de groep en roandraak. Maar gelukkig zat er ook nog maar 100 meter tussen roandraak en de vulkaan. Nog maar 50 meter, 30 meter, 10 meter. Plop! Daar dook roandraak de lava in. De leeghoofdige griffioenen waren nog niet helemaal goed afgetraind door de veehouder en konden dus niet op tijd opstijgen. Dus dat was ook 20 maal Plop! Alleen had het voor de vogeltjes een wat minder goede afloop. Die hebben roandraak, of 1 van de vuurdraken nooit meer terug gevonden.

Daar dobberde dat draakje dan, nog steeds bijkomend van de schrik. Tot zijn oog op iets viel waar hij alsnog enorm van schrok. Het was een gaatje in de vulkaan. Roandraak vloog 20 centimeter op en vloog het gaatje in. Dit werd een lange tocht kruipen. Maar toen het besmeurde draakje na een uur eindelijk bij een wortelveld uitkwam kon hij zijn geluk niet op. Toen zag hij de mooie grote gang. En hij heeft de weg naar de druïde rennend afgelegd.

Deel 5

De rest van de groep zat stil bij de druïde, de oude, en ietwat seniele man was in slaap gevallen. De druïde mompelde in zijn slaap over knollen, wortels, een gewond draakje, maar ook over een banknuppel. Helaas kwam er niet nuttigs uit. Maar daar in de verte, achter de rug van de druïde hoorde de groep getrippel. En 3 minuten later kwam roandraak aanstormen. Alleen zag hij het drempeltje op het eind niet. Dus schoof roandraak de hut van de druïde door, omdat hij gestruikeld was. In ieder geval, hij was veilig en wel aangekomen. Hij ging voor de druïde staan en kuchte eens. Die oude man werd niet wakker. Dus gaf hij hem maar een tikje, nog steeds geen resultaat, dus hij schopte hem maar tegen zijn grote knobbelteen, die nauwelijks in zijn leren sandaal paste. Dat had eindelijk effect. De oude man werd wakker. Hij zag het draakje en zijn reactie was:

Zo jij klein draakje. Het is je dus gelukt. Tja, nu moet ik jullie een hint geven, of verder helpen met jullie zoektocht. Kortom, daar gaat weer een deel van mijn vermogen. Nou, ik ga wel weer op zoek naar wat. Hij stond op en liep naar zijn voorraadkast. Hij pakte een sleutel uit de zak van zijn mantel en opende een klein kistje met de sleutel. Hij haalde daar een bout uit, een bout met een groene gloed er omheen. En gooide die naar het draakje die hem opving. Wat moet ik hier nou mee, zei roandraak. Tot zijn verbazing werd de bout nu rood. Nou leuk dat hij verkleur meneertje. Maar wat hebben we hier nou aan. Dat zal je wel zien draakje wat het simpele antwoord van de druïde. Oooh riep Djunylover. Glimmer, geef maar hier. Roandraak gooide de bout naar Djunylover, die hem om haar vinger schoof. Meteen daarna werd de bout weer groen.

Next! Riep de druïde met een zelfvoldane grijns op zijn gezicht. Maar niemand was zo dom om zich vrijwillig aan te bieden. Je wist namelijk nooit wat je te wachten stond. Ah, oké dan, zei de druïde, willen jullie het zo spelen. Ik weet al wat. Wie van jullie heeft geen enkel set-item? Ah, ik zie het al, 2 van de dames hebben niets. Als ik het mij goed herinner waren jullie namen Stoltur en Shadow-Sieff. Mooi zo! De druïde schreef beide namen op een apart vel papier, en plakte die op een soort gokrad. Hij gaf er een draai aan, en ging zitten. Wachtend tot het rad uitgedraaid was. Na ongeveer een halve minuut van doodse stilte, op het getik van het rad na dan kwam het rad tot stilstand. Dit keer was Shadow-Sieff degene met pech.

Shadow-Sieff, jij beeldschone dame zei de druïde terwijl hij weer moeizaam opstond. Ik weet al een leuke opdracht voor je. Jij mag op theebezoek bij de goden. Je zoekt zelf maar uit hoe je er komt, zolang je er maar komt. Ik wil dat je met de goden spreekt. Alle 4, aan 1 tafel. Ook met elkaar sprekend. Ik denk dat je daar een zware dobber aan gaat hebben. Aangezien ze altijd tegen elkaar strijden. Maar nee, het is niet alleen een gezellig gesprek. Nee, ik wil dat je informatie vergaard voor mij. Informatie over de 5e god, ook wel bekend als de verstoten god. Hop Hop! Ga nu maar, ik heb niet heel de dag de tijd voor deze missie hoor. Shadow-Sieff stapte naar buiten. En ging op weg naar de tempel…
Misschien morgen meer

Deel 6

De tempel was volgens Shadow-Sieff de enige mogelijkheid om bij de goden te komen. Alleen dan moet je wel hun aandacht trekken. Maar hoe kan je dat nou het beste doen? Misschien door een beetje schennis te schoppen in de tempel. Nou eerst maar eens aankloppen dacht Sieff, maar hierop kwam geen enkele reactie. Dus schopte Shadow-Sieff maar tegen een tempelsteen. Ook geen reactie. Dus rende ze snel naar haar grot om een graffitispuitbus te halen. Net toen ze terug was, en ze wilde gaan kleuren werd heel Tagoria gehuld in een fel wit licht. En Sieff had nog eens de ‘bonus’ te pakken. Zij werd door 4 paar godenhanden de lucht in gesleurd. Toen het witte licht weer doofde zat Shadow-Sieff met haar ogen knipperend om zich heen te kijken. Niet wetend waar ze was. Wat bleek, dat ze bij de goden thuis zat. Dit merkte ze toen de Godin van het Water langs kwam. Wacht riep Shadow-Sieff! Ik wil jullie wat vragen, iets over een of andere verstoten god. O god, daar gaan we weer zuchtte de godin. Kom maar mee. Wacht even, dan haal ik mijn broers en zus op. Die moeten er ook bij zijn, dit is behoorlijk belangrijk merk al weer aan mijn goddelijke wateren. Ondertussen dacht Sieff bij zichzelf: ‘’Wat een eigendunk, hopelijk hebben ze dat niet allemaal’’.

Een kwartiertje later zaten ze daar dan, de 4 goden, en Shadow-Sieff, allemaal in een complete glowieset aan. En ja hoor, ze hadden allemaal die enorme eigendunk. Iedere god had het over zichzelf, en over hoe goed en vrijgevig die wel niet was. Het was een enorm getetter, op een gegeven moment praatten ze nog meer met zijn 4en dan wat roandraak in zijn eentje deed. En dat is behoorlijk knap! Dus Shadow-Sieff werd het behoorlijk zat, en na verloop van tijd schreeuwde ze echt keihard: ‘’STOP!’’. Alle 4 de goden keken Sieff verschrikt, en tegelijk ook een boze blik. Dit hielp niet echt, omdat Sieff ook best wel geschrokken was, dus hierop volgde weer een minuutje stilte. Hierna hervatte Sieff haarzelf dapper en vroeg meteen naar de verstoten god, en gelukkig voegde ze er maar meteen aan toe dat de goden allemaal 1 voor 1 moesten praten. En rustig aan, want ze zag al meteen 4 monden opengaan. De goden wisselden van blik en uiteindelijk kwam eruit dat de godin van de Storm maar het woord ging doen, en zei vertelde:
Dus jullie zijn op zoek naar de ultieme banknuppel. En nu hebben jullie de opdracht van de druïde gekregen dat jullie ons moeten uithoren naar de verstoten god. Nou heb je even geluk dat wij je wel willen helpen met zoeken naar die knuppel. Mede dankzij dat kleine draakje, omdat hij nog 91 Gunst-der-Goden bij zich heeft. We willen namelijk niet een maand lang gunsten moeten verlenen. Wij hebben ook een leven hoor! Maar nu komt het. De verstoten god is onze broer. Lang geleden heeft hij mee gedaan aan de Dimensie-strijden. Alleen was het een akelige persoonlijkheid, we weten nog steeds niet wat onze ouders, de oergoden fout gedaan hebben. Maar het was in ieder geval goed mis. Hij was akelig, zo’n eigendunk, en zo in zichzelf gekeerd, en het allerergst was, hij was erg gierig, heel erg. Hij was de sterkste god van ons allen. Maar set-items of runes weggeven. Mooi niet, dus na een verschrikkelijke ruzie hebben we hem hier uit de Tagoriaanse hemel gezet. Nu leeft hij ergens op het vasteland, wie het is mogen we niet verraden. Maar je komt er nog wel achter. Oké zei Sieff, terwijl ze opstond, stuur me nu maar weer terug, ik heb haast. Wacht! Riep de Godin van het Water, terwijl ze Shadow-Sieff een doosje in de hand duwde, het was een soort Gunst-der-Goden doosje, maar dan met een grote rode knop erop. Druk hierop als je echt hulp van de goden nodig hebt. Nou tot ziens dan maar. Oh ja, en voortaan even een beetje respectvol met de tempel omgaan.

Daar is ie weer, heb het druk met school, dus het verhaal zal wat minder verschijnen , maar! wees niet getreurd, het verhaal blijft

Deel 7

Opeens opende de wolken zich onder Shadow-Sieff, en voor haar gevoel viel ze enorm snel naar beneden, omringt door fel wit licht. Maar toen het witte licht ophield met schijnen zat ze gewoon op de tempelvloer, zonder schrammetje. Dus ze sprong op, en rende naar de druïde.

Ondertussen was de rest van de groep nog aan het discussiëren over hoe Shadow-Sieff dit voor elkaar zou kunnen krijgen, toen Shadow-Sieff alweer binnen kwam stormen. Hé, nu al terug? Riep stoltur, je bent nauwelijks nog geen 5 minuten weg! Niet waar, antwoordde Shadow, ik heb minstens 5 uur bij de goden boven gezeten. Echt waar! Toen kwam de druïde snel tussenbeide. Jaja, ik weet het al, in de wereld van de goden gaat alles zoveel sneller. Maar vertel mij nu maar over de verstoten god. Shadow-Sieff vertelde het hele verhaal in geuren en kleuren. En nadat het verhaal was afgelopen stond de druïde op, en liep de hut uit. Zomaar, opeens! Dus de groep liep er maar achter aan, ze liepen een behoorlijk eindje tot ze bij de vallei uitkwamen. De gehele groep dacht dat ze doelloos door de vallei rondliepen, totdat de druïde stilstond, en de groep beval te graven. Snel begonnen ze met zijn allen te graven. Na ongeveer 2 uur graven hadden ze een 2 meter diepe kuil gegraven, vonden ze een kistje. Snel opende de druïde het kistje, en pakte er een zakje met scherpe punten met een groene gloed uit het kistje. Deze gooide hij naar djunylover. Die het zakje behendig opving. Deze stopte ze in de knapzak die ze inmiddels had geknutseld. Toen keek selwin-x om zich heen. Hé, waar is de druïde heen? Vroeg hij. Wat later bleek was dat de druïde al weer terug naar de hut was.

Na weer terug te zijn gelopen naar de hut van de druïde en meteen toen iedereen zat vroeg selwin-x naar het volgende ‘slachtoffer’. En de lichtelijk geïrriteerde druïde antwoordde meteen boos: Jij, snotaap! Ik heb al een klusje voor je. Ken jij Pletter en pOON? Die lichtelijk gestoorde gokkers, ik wil dat jij mij gaat helpen. Ik waag namelijk af en toe ook een gokje, maar ik verlies altijd door die gokverslaafden. Wat nou? Mag dat niet dan? Kom op! Laat deze man ook eens een verzetje hebben op zijn oude dag. In ieder geval, jij moet voor mij een hele set van de uiterst zeldzame speltafelstenen weten te stelen. Maar pas op! Je kan niet in 1 keer de hele set meenemen, want dan krijg je een behoorlijk boze pOON en Pletter achter je aan. Nou, ga nou maar, en onthoud dit: Ik wil je niet terug zien voor dat je die gehele set hebt.

Selwin-x stapte nu als 3e persoon de hut uit. Niet wetend hoe hij al die stenen bij elkaar moest krijgen, en hoe hij Pletter en pOON te slim af kon zijn.

Paar statistiekjes:
Pagina's: 6
Woorden: 3391
Tekens met spatie: 19067
Tekens zonder spatie: 15695
Alinea's: 25
Regels: 208

Deel 8

Selwin liep zelfverzekerd op de speeltafel af, gooide 100 Amber Stenen op de tafel en rangschikte ze zo goed mogelijk. Aangezien de speeltafel niet zo uitbundig werd gebruikt de laatste tijd had Selwin een veldfles gevuld met water. Hij ging lekker liggen in het gras. Net toen Selwin lekker lag kwam Pletter met bloeddoorlopen ogen aangerend. Snel kwakte hij ook 100 Amber Stenen op de tafel. Selwin sprong op, maar hij was al te laat. Pletter had in maar liefst 10 seconden zijn stenen goed neergelegd, gekeken naar het resultaat van zijn tegenstander, Selwin, het geld gepakt en was weer weggerend.

Nogmaals zette Selwin 100 Amber Stenen in, en uiteindelijk, na 10 verloren potjes lukte het Selwin eindelijk om Pletter te spreken te krijgen. Hij vroeg Pletter vriendelijk om een deel van zijn speelstenenset. Maar Selwin verwachtte niet dat Pletter dit zou antwoorden: ‘Natuurlijk Selwin, waarom vraag je dat niet gewoon? Je hoeft echt niet zoveel Amber Stenen aan mij te geven om dat voor elkaar te krijgen. Kom voortaan gewoon in 1x naar mij toe. Goed?’ Selwin was verbaasd, hoe kon je nou in 1x een gesprek aanknopen met die Pletter die zo snel als de wind was? Maar Selwin had niet zoveel tijd of zin om die discussie aan te knopen.

Nu nog het deel van pOON, en dan was Selwin klaar. Maar hij had pOON de hele dag niet gezien. Dus liep hij maar even langs pOON zijn grot, de deur stond niet open, dus klopte Selwin maar aan. Geen reactie, nu kon het zijn dat pOON niet thuis was, of zich klem gezopen had. In het laatste geval was hij er gevaarlijk, dus Selwin was op zijn hoede. Voorzichtig opende hij de deur, en wat hij zag was vreselijk…!

Nadat Selwin een paar uur had lopen zoeken tussen de vuile sokken, en dameslingerie van onbekende afkomst hoorde Selwin iemand aan komen lopen. Het was pOON, een dronken pOON. Vlug probeerde Selwin zich te verstoppen, maar het was al te laat. Daar stond de dronken man dan, met zijn imposante figuur. Er ontstond een erg enge en ongemakkelijke stilte, die plots verbroken werd door een hik-geluid. Hierna brulde pOON: 'Zo jij kleine etterbak, wat moet jij nu in mijn grot!' Selwin had geen tijd om te antwoorden, want pOON had al zijn wapen getrokken en kwam op Selwin afgestormd...

Deze keer is het verhaal speciaal opgedragen aan degene die zijn vertrokken, het ga jullie goed

Deel 9

Selwin had nog net genoeg tijd om weg te duiken, hij had helaas niet genoeg tijd om goed weg te duiken. En belandde dus ook in het ‘toilet’ van het diertje van pOON. En helaas, als je je eigen grot niet eens schoon maakt, waarom zal je dan wel de bak van je dier schoon maken. Kortom, Selwin kleurde behoorlijk bruin. Maar genoeg gelachen nu, verder met het verhaal. Selwin pakte snel zijn wapen, en kon net op tijd de volgende aanval van pOON counteren. Waarna hij pOON met de harde achterkant een botte dreun in zijn rug gaf. Dit had een zeer gewenst effect, pOON verloor zijn evenwicht, wat al extra moeilijk was omdat hij toch al dronken was, en viel. Met zijn verminderde reactievermogen door het overmatig gebruik van alcoholistische dranken kon pOON zijn val ook niet breken. Waardoor hij Face First op de grond klapte. Selwin was al weer in de aanvalshouding gesprongen, maar het maakte toch niets meer uit, pOON stond niet meer op. Misschien omdat hij morsdood was, bewusteloos, of gewoon in slaap gevallen door de drank.

Selwin zag een buideltje aan de broek van pOON hangen. Gierig als Selwin was pakte hij dit buideltje, en keek wat er in zat. Er zat een klein sleuteltje in, en zoals de meeste mensen weten hoort een sleutel bij een slot. De stinkende Selwin – van de uitwerpselen – ging dus op zoek naar een slot. Na nogmaals 2 uur zoeken had Selwin nog geen enkel slot gevonden, hij had wel een pot gevonden, de wc-pot, deze had hij gebruikt om in over te geven. Vanwege de stank. Uit frustratie schopt Selwin tegen een berg met kleding, en even later ligt hij kermend op de grond, met een knalrode bonkende teen. Of er zit wel heel erg aangekoekt vuil op die kleding, of iets hards onder de kleding. Selwin koos voor de 2e optie, of in ieder geval, dat hoopte hij. Snel gooide hij zoveel mogelijk kleding aan de kant. En onder de kleding kwam een kluisje tevoorschijn. Hij probeerde het sleuteltje op het kluisje en vond daar een fortuin aan speeltafelstenen in. Snel stopte Selwin de stenen in zijn zakken – nadat hij de uitwerpselen er uit had gehaald – en hij liep naar de rivier, om zich eventjes schoon te poetsen…

Sorry Selwin als het iets te denigrerend was

Deel 10
Nadat Selwin zichzelf schoongeboend had – er kwamen enkele vissen bovendrijven – liep hij naar de hut van de druïde. Het kon hem niets schelen dat hij nog drijfnat was, en zijn sandalen nog sopten. Selwin was namelijk dolgelukkig, trots en vermoeid tegelijk. Hij was blij dat hij iets voor Moderator 318 had kunnen betekenen. Toen dat dolgelukkige jongetje bij de hut van de druïde was gooide hij het buideltje rechtstreeks naar het hoofd van de druïde, expres er iets naast. Selwin had verwacht dat de oude man erg zal schrikken, en dat het zakje tegen de muur achter hem zal belanden. Maar, integendeel, de oude man had een reactievermogen, niet normaal. Hij zal zelfs een kogel uit zijn baan kunnen slaan – als die er in die tijd waren – zo ongelofelijk snel. Hij griste het zakje uit de lucht, nog voordat Selwin zijn vrienden überhaupt het zakje gezien hadden, en gooide het met dodelijke precisie en snelheid terug. Althans, bijna dodelijk, in ieder geval raakte het zakje zijn doel, Selwin, precies tussen de ogen…

Ken je het gevoel dat je half slaapt, maar tegelijkertijd wel wakker bent? Hoofdpijn en/of een bonkend hoofd, en een beetje misselijk? Nee, ik heb het hier niet over een kater, ik heb het over het feit hoe je je voelt als je net een tijdje van de wereld af bent geweest, omdat je een zakje tussen beide ogen hebt gekregen. Nee? Niet bekend? Selwin klinkt het nu wel bekend in de oren, hij was namelijk als een zoutzak in elkaar gezakt na de terugslag, nu lag hij dus op de grond. Net bijgekomen, hij deed zijn ogen open, en zag 3 paar ogen boven zijn hoofd. Die van Shadow-Sieff, Djunylover en Stoltur. Roan en Tommie kon hij niet zien, evenals de druïde. ‘Hoe gaat het?’ vroeg Stoltur aan Selwin, maar voordat hij antwoord kon geven kwamen Roan en Tommie aangerent. Tommie zat achter Roan aan, die een maïskorrel had gepakt van Tommie. Roan rende eerst over het hoofd van Selwin heen, precies over de zere plek, daarna kwam Tommie nog langs. Selwin ging dus weer eventjes in de ongewilde *lurkmodus*

Toen Selwin alweer wakker werd lag hij in zijn grot, zonder de rest. Naast zijn bed, op zijn nachtkastje stond een doosje met een mooie strik er omheen. Hij opende het cadeautje zonder aarzelen en vond in het pakje een mooi groen glimmend framepje. Hij werd boos toen hij zag wat het was, en het framepje kleurde rood. Selwin had weer een zo’n speciaal onderdeel gekregen

Enjoy

Deel 11

Een paar dagen later was het Djunylover weer gelukt om alle leden van de groep weer bij elkaar te krijgen. Om de volgende opdracht van de druïde aan te nemen. Tot nu toe hadden ze al 3 opdrachten vervult. En hiermee al 3 mysterieuze items verdiend: Een bout, waarvan de moer nog ontbrak, een zakje met scherpe punten, en een framepje, alle 3 met dezelfde eigenschap. Deze eigenschap hield in dat het van kleur kon veranderen. Stoltur had inmiddels uitgevonden dat het om humeur ging. Goed humeur was groen, en slecht humeur was rood. Wat dit met een ultieme banknuppel te maken had, was geen van de ontdekkers te binnen geschoten.

Het hele team, Selwin, Tommie, Stoltur, Shadow-Sieff, Roandraak en Djunylover (sorry djuns )stapte naar binnen bij de druïde. Misschien net iets te enthousiast, ze zagen de druïde nog net een lijntje snuiven. Shadow-Sieff schonk stoltur een veelbetekenende blik, maar zei niets tegen de druïde. Uit angst dat hij niet meer opdrachten zal geven.

Buiten stond een eigenaardig persoon, in de schaduw van de hut van de druïde. Deze persoon was op weg naar de druïde, om zijn missie te voltooien, maar toen hij bij de druïde aan was gekomen hoorde de druïde praten, hij zei het volgende:
‘Zo eehm mensen. Wie heeft mijn hut geschilderd? Alles is zo mooi roze met van die gele stipjes. Naja, laat ook maar. Oh! Kijk, daar huppelt een paars konijntje. Waar was ik gebleven, oh ja. De opdracht: In de kloof woont ergens een gemene kwade tovenaar, hij heeft iets in bezit dat niemand anders mag krijgen. Hij bezit namelijk het amulet des doods. Het zal een catastrofe zijn als iemand anders die in handen krijgt. Er zal geen bergwezen meer over blijven. Ik wil dat iemand deze tovenaar een halt toe roept. Zorg dat je hem het amulet ontneemt, en deze naar mij brengt. Dan zal ik hem onschadelijk maken. Dag konijntje! Ik zal jullie gegarandeerd een item geven.’

Toen de eigenaardige persoon buiten dit hoorde rende hij meteen naar binnen. Hij had namelijk gehoord dat hij dan gegarandeerd een item zal krijgen. En impulsief als hij was riep hij: ‘Ik doe die opdracht!’ Gevolgd door ander geroep van de groep: ‘Irriboy!’

Daar is het volgende deel dan

Deel 12!

Een paar dagen later was het zo ver, irriboy was goed bepakt en bezakt na een goede voorbereiding. Hij had genoeg proviand meegenomen voor een maand, en had ook nog een paar mooie onderbroeken van zijn moeder mee gekregen. Een ongelukje zit in een klein hoekje, of gaatje. Dit alles paste in een klein knapzakje, irriboy at namelijk ziet zo veel.

Irriboy was nogal iemand van het spektakel, daarom liep hij niet gewoon de kloof in, nee hij bond een lang touw aan de boom en sprong toen zo recht de kloof in. Niet onbelangrijk was dat het touw ook nog om zijn middel zat. Nadat hij was uitgeschreeuwd, gestuiterd en gezwaaid liet hij zich de laatste meter vallen, tommie314101 knaagde het touw door, en gooide dat naar beneden.

Daar ging irriboy dan, door de kloof, op zoek naar de uiterst gevaarlijke tovenaar. De kloof was lang, erg lang. Nog nooit had iemand hem helemaal doorlopen, er gingen verhalen dat hij doorliep naar een land waar ze druk in de weer waren met kruistochten en geloofs-gevechten. En aan het andere uiteinde zal AI liggen. Waar alles al zeer futuristisch was. Hier zal ook de knuppel vandaan moeten komen, als alles volgens plan was gegaan. Helaas, dat was het dus niet gelukt, vandaar dat irriboy hier nu stond, tot zijn knieën in het natte gras.

De nacht viel, en irriboy had die gemene tovenaar nog steeds niet gevonden, en de anderen waren altijd zo snel terug! Irriboy werd dus erg boos op zichzelf, en trapte tegen een steentje aan. Hij volgde de baan die het steentje aflegde, het steentje viel in een van de zijspleten van de kloof, irriboy liep boos verder, tot hij opeens hetzelfde steentje weer tegen zijn achterhoofd aan gegooid kreeg. Nu was irriboy echt laaiend, en gooide het steentje met al zijn (kippen)kracht weer terug de zijspleet in. Hij rende er achter aan, en kon nog net op tijd opzij duiken voor dat steentje dat weer terug zeilde. Dit ging voor meerdere uren zo door, door een kilometerslange tunnel. Het gras werd ook steeds hoger, het stond nu al tot irri zijn schouders. Toen bij daggeraad het gras al tot zijn kruin kwam hoorde hij iemand spreken:
‘Ik ben de tovenaar! Wat moet je?’


**Alsjeblieft **

Deel 13

'Eehm ik wil uw amulet des dood meneer de tovenaar.' zei Irriboy. 'Ha lolbroek,' antwoordde de tovenaar. 'Als ik die bij me had was je al zo lang als de kloof, en zo breed als de rivier dood geweest.' Daar had Irriboy nog niet over na gedacht. 'Ik ben mijn amulet kwijt geraakt in dit hoge gras. Vandaar dat ik je hier heen lokte, jij gaat mij helpen zoeken. Misschien spaar ik je leven dan.' 'Nou, volgens mij heb ik dan geen keuze.' zei Irriboy zuchtend. 'Ik ga u helpen zoeken meneer de tovenaar.'

Irriboy en de tovenaar gingen zorgvuldig te werk, ze maakten een groot vuur, en daarna begonnen ze al het gras om te hakken met een kapmes. Al het losse gras gooiden ze in het kampvuur, wat een enorme rookwolk tot gevolg had.

Ondertussen in de hut van de druïde ratelde Djuny. 'Buiten is er een enorme rookwolk. En nee, het komt niet van de vulkaan. Nee! Het is uit de kloof, Irriboy is in groot gevaar als de kloof in lichterlaaie staat. Of nog erger, hij is vermoord door die tovenaar. En zijn lijk wordt nu verbrand!'

Inmiddels hadden Irriboy en de tovenaar meer dan de helft van het gras op de open plek verbrand. En toen in een paar crusiale seconden gebeurde het volgende:
De tovenaar riep: 'Ik heb het amulet, ukkie, je gaat er aan!'. Irriboy viel, bleef met zijn rugzak achter een scherpe tak hangen. Waardoor de rugzak openscheurde. Er viel een GDG-doosje uit, maar dan groter. En met een grote, rode knop er op. Irriboy zijn rugzak scheurde nog verder uit. Waardoor Irriboy loskwam van de tak, en met zijn rug op die grote, rode knop belandde.

Tussen Irri en de tovenaar, op de plek van het vuur ontstond een enorme steekvlam. Tot ver boven de kloof kwam die. Prachtig was de steekvlam . En verlichtte ook de rookwolk boven de kloof.

Stoltur was buiten polshoogte gaan nemen na het geratel van Djunylover. En stond aan de rand van het dorp. Ze zag inderdaad een enorme rookwolk boven de kloof. Na ongeveer 5 minuten wachten en kijken zag ze een enorme steekvlam. Intuïef dook ze op de grond, bang dat de hitte van de steekvlam de rookwolken zal doen ontbranden. Maar een knal bleef uit. Dus rende ze snel terug om te vertellen wat ze zo net zag.

Deel 14:

Op de open plaats in de kloof was de God van Vuur verschenen. Nu was de tovenaar aan de beurt om te vallen van schrik. Irriboy krabbelde snel overeind, maar bleef op afstand. Want tussen de tovenaar en de God was een enorme, prachtige, vurige weegschaal verschenen. 'Zo Khlaghdiksh! Klaar om te kijken wie er sterker is, en het meeste gewichty in de schaal kan leggen. De verliezer bekoopt het met een ritje naar het oneindige.' zei de Vuurgod kalm. 'Tuurlijk' antwoordde de tovenaar.

Na een lange, heftige krachtmeting. Waarbij de duelanten hun magische krachten bundelden tot massieve ballen en die in de weegschaal gooiden - simpel klinkt dat, toch?- Was de Vuurgod even als de tovenaar totaal uitgeput. Maar de weegschaal stond nog steeds in evenwicht. De Vuurgood deed zijn Amber amulet af, en gaf deze aan Irriboy. 'Doe deze om, dat beschermt je tegen mijn krachten. En spring dan in de weegschaal. Hopelijk win ik dan.'

Dit deed Irriboy, en toen hij in het bakje van de weegschaal zat schoot dat bakje supersnel omlaag. Zo veel woog Irriboy toch niet? Het bakje van de tovenaar schoot omhoog, waarbij al zijn krachten gelanceerd werden. Er onstond een zwarte plek boven het hoofd van de tovenaar, en met een zuigend geluid werd Klaghdiksh dat gat in gezogen.

'Dank je Irri' zei de Vuurgod. 'Was ik er bijna geweest. Helaas ben ik al te erg verzwakt om je nogmaals te kunnen helpen, misschien tot ziens.' Hierna verdween de Vuurgod in een klein vlammetje. En tegelijkertijd ontstond er brand op één van de pilaren van de tempel. Irriboy pakte het amulet des doods op die de tovenaar had laten vallen. En ging maar weer eens op zoek naar de hut van de druïde.

Toen Irri eindelijk bij de hut van de oude man aankwam zat de groep er bedroeft bij. Maar toen ze irri zagen sprongen ze op en knuffelden hem bijna dood. Gelukkig kwam de druide snel tussen beide. 'Stop! Hij heeft een gevaarlijk amulet bij zich, geef mij dat amulet maar. En ga naar de smid. Vertel hem dat de geit gemolken is.'

Deel 15:

De groep ging dus naar de smid, en zeiden het ‘codewoord’, toen de smid dit hoorde kwam hij met een jutte zak aanlopen. Waar een groene gloed uit kwam. Het waren de laatste onderdelen van de humeur knuppel.
Na meerdere uren sleutelen aan de knuppel, waarbij de knuppel vaak rood werd hadden ze hem af. Op naar de druïde met die knuppel. En hopelijk daarna naar 318. En dan iedereen veilig weer naar huis. Maar dit pakte anders uit, toen ze bij de druïde waren kregen ze dit te horen:

‘Zo, de eerste knuppel is af,’ zei de druïde. ‘Wat! De eerste pas!’ Riep Selwin. ‘Ja er zijn er in totaal 5 van die di…’ ‘5! Dat is toch veel ste vee…’ Riep Shadow-Sieff. ‘Kop dicht!’ snauwde de druïde. ‘Het zijn er inderdaad vijf, deze vertegenwoordigen de 5 belangrijkste eigenschappen voor een mod of banknuppel, zoals jullie misschien al weten hebben jullie nu de humeurknuppel.’. ging de druide rustig verder. ‘Ja, dat weten we!’ Riep Tommie, ook kwaad. En meteen kleurde de knuppel dieprood. ‘Wat zei ik je nou?’ Riep de druide, nu laaiend. ‘Bek dicht, of ik ram hem dicht, klein, dik dwerghamstertje.’ ‘Doe ff normaal gabber, je laat je echt gaan mattie. Relax en chill nou eens.’ Zei Irriboy, die zich nu superieur voelde na zijn voltooide opdracht. Zijn grote pilotenbril op, en een sigaar in zijn hand. Die Stoltur overigens snel afpakte, Irri was immers nog veel ste jong. ‘Hoepel nu maar op, en kom over een paar dagen maar weer terug, ik heb migraine en ik moet nadenken,’zei de druide waarna hij zich omdraaide en zo’n geheime tunnel in liep.

Een paar dagen later zat iedereen weer bij de druïde, die vertelde hun het volgende: ‘Binnen een week de eerste knuppel, dat is snel, veel ste snel, dus voel ik mij genoodzaakt om de opdrachten gevaarlijker, langer, moeilijker, specifieker en voor meer personen te maken. Kortom, alles word meer behalve de beloningen, die zullen hetzelfde blijven, misschien zelfs afnemen. Het is mijn taak om het jullie zo moeilijk mogelijk te maken.’ De druide nam een korte adempauze, Tommie wilde zijn mond al weer open doen om iets te zeggen, maar Roandraak gooide snel een stuk popcorn op. Die ving Tommie behendig op en hield verder o met de poging wat te roepen.

Na een tijdje vervolgde de druïde weer: ‘Die knuppel van jullie gaat niet de hele tijd met jullie mee bij opdrachten. Loop naar de Tempel, daar zul je zien wat je er mee moet doen.’

Pagina's: 10
Woorden: 6.497
Tekens met spatie:30.121
Tekens zonder spatie:36.605
Alinea's: 51
Regels: 412

Deel 16:

De groep stond meteen weer op. Tommie en Roan schoten tussen de benen van de anderen door, zo snel als hun kleine pootjes konden dragen. Zodat ze hopelijk als eerste bij de tempel waren. Dat lukte ze ook, toen ze bij de tempel waren zagen ze dat een van de pilaren in vuur gehuld was. ‘Drommels,’ riep Tommie, en op dat moment kwam de rest van de groep aan slenteren. Ook hun schrokken wel van die pilaar. Maar er klopten nog wel meer dingen niet de laatste tijd. Dus schonken ze er maar niet zo veel aandacht aan.

De druïde had gezegd dat de instructies bij de tempel voor zichzelf spraken. Dus stonden Djuny, Stoltur, Shadow, Selwin, Irri, Tommie & Roan voor de tempel te wachten, maar er gebeurde dus niets, helemaal niets. Aangezien Shadow de Goden al iets beter kende stapte zij uiteindelijk met de knuppel in haar hand naar voren, de tempel in. Voor de vurige pilaar verscheen de Vuurgod. ‘Hallo, Shadow-Sieff, heb je de rest ook meegenomen?’ vroeg de God. ‘Tuurlijk,’ antwoordde Shadow, ‘ze staan daar, aan de rand van de tempel.’ Om het nog extra duidelijk te maken wees ze in de richting van de rest. ‘Oh, vandaar, ik ben ernstig afgezwakt. Al mijn zintuigen zijn beperkt tot de tempel. Ik kan ze niet zien, horen, ruiken, noem maar op. Vandaar dat mijn pilaar nu zo vurig is. Alle beschermende spreuken en bezweringen zijn opgeheven. Nu ben ik dus zwak. Stom hoor, een God die nauwelijks sterker is dan Irriboy. Alleen in mijn pilaar ben ik nog veilig. Ik zal jullie knuppel bewaren, geef maar hier,’ zei de Vuurgod. ‘Okay,’ zei Shadow. Terwijl ze de knuppel overhandigde. ‘Dank je’ zei de Vuurgod, hierna draaide hij zich om en liep met de knuppel en al zijn pilaar in.

Nadat Sieff terug gelopen was vond Selwin dat het tijd was voor het re-inventariseren. Kortom, ze gingen weer naar de grot van Djunylover. Vorige keer was het al hutje-mutje. Maar nu was Irriboy er ook nog bij gekomen. Gelukkig paste het nog maar net. Alle spullen werden weer op de tafel gegooid. Uitkomt: 125 GDG, 2000 knollen, 2500 wortels. 187.000 as en nog zo’n 150 diamanten. Dit werd over iedereen verdeeld. In een mooi knapzakje, dat Djuny voor iedereen geknutseld had.

Deel 17:

Iedereen ging weer naar de druide, Roandraak en Tommie weer voorop, in een eeuwige strijd over wie er sterker, sneller, slimmer, groter, behendiger et cetera was. Gevolgt door Irriboy & Selwin, die in een hevige discussie verwikkeld waren, hoe heel die familie van Selwin in elkaar zat. Van wie Selwin een neefje was, of vader, noem maar op. En daar weer achter Djunylover, Stoltur & Shadow Sieff, die in gesprek waren over de grootste koeien van Tagoria, en natuurlijk de kleine kalfjes die daar bij hoorden. Tommie en Roan kwamen als eerste binnen bij de druïde. De druïde verwachtte hun blijkbaar al, want toen Tommie zijn hamsterpootje op de drempel zette zei de druïde kalm, maar kil. ‘Tommie314101, de volgende opdracht is voor jou.’ De hamster sprong van schrik op, en draaide ondertussen 180 graden, en spurtte het lemen hutje weer uit. ‘Hé, wat is er Tommie?’ vroeg Selwin toen de hamster voorbei rende. ‘Opdracht voor mij!’ riep Tommie naar Seilwin, nog steeds rennend. Terwijl hij dat riep keek hij over zijn schouder, en hij leip recht tegen een handpalm, die zelfde hand pakte Tommie op, en zette hem op de schouder waar de arm, en dus die hand, aan vast zat. Het was de schouder van Sieff.

‘Zo Tommie,’ zei de druïde. De groep zat inmiddels al binnen bij de druïde, en Tommie keek angstig om zich heen. ‘Ik weet een leuke, moeilijke en gevaarlijke opdracht voor je, klein knagertje.’ Zei de druïde, die opstond na die mededeling. ‘Maar wat houdt die opdracht dan in? Vechten met een draak ofzo?’ vroeg Tommie. ‘Hé, géén gevecht met mijn familie, ik sla hamsters toch ook niet.’ Riep roandraak. De druïde tilde het vloerkleed op, waar blijkbaar al het stof van de afgelopen eeuw onder was geveegd. Een enorme stofwolk kwam omhoog. De druïde grabbelde verder onder dat kleed, en haalde een oude versleten kaart naar boven. ‘Dit hier is een gedetailleerde kaart van de mijn,’ zei de druïde, die deed alsof hij de kaart supersnel naar Selwin wilde gooien. Selwin had dus al ervaring met de verbazingwekkende werpkunsten van de druïde, en dook snel in elkaar. Eigenlijk gooide de oude man de kaart rustig en subtiel naar Tommie. Met een zachte ‘’plof’’ landde de kaart bij de hamster zijn voeten. Tommie314101 vouwde de kaart snel open, en zag dat de mijn bestond uit meerdere verdiepingen en oneindig veel gangen. ‘Hier,’ zei de druïde, ‘ga jij één diamant voor mij zoeken, je kent vast wel die ‘’ gewone’’ mijnmonsters? Daar ga ik je alvast langs loodsen. Je mag één van mijn geheime gangen nemen. Ga nu maar en doe je best. Neem een olielamp en de kaart mee. Hop!’ zei de druïde terwijl hij tommie een lamp in zijn pootjes duwde en hem een geheime ingang in schoof.

Deel 18:

Het flauwe schijnsel van de lamp die Tommie in zijn pootjes had weerkaatste op de grillige, koude rotswand. Her en der waren er stalagmieten en stalactieten verspreid. Het had niet zo veel zin om nu op de kaarten te kijken, het was tot nu toe één lange gang. Op de muur groeiden witte bladeren waar lange, rankachtige tentakels uit groeiden. Het leek Tommie dus ook niet de perfecte muur op tegen aan te leunen of te knuffelen. Naarmate de hamster verder liep en ook dieper afdaalde in de lange gang kwamen die bladeren steeds minder voor. Tot ze uiteindelijk geheel verdwenen waren. En toen opeens stond Tommie in een grote ruimte.

Nee, nu geen hele beschrijving over hoe prachtig die ruimte was. Hij was kort maar krachtig: Smerig, vochtig en warm. En wat doe je dan? Als je ergens nog nooit bent geweest, en het waarschijnlijk van levensbelang is dat je de goede weg neemt? En je een stel kaarten hebt van een oude man? Precies, dan pak je die kaarten erbij om ze nog eens goed te bekijken. Dit bleek dus de hoofdkamer te zijn. Links was een lift, rechts een lange gang. En rechtdoor was niets. Ten minste, dat gaf de kaart dus aan. Tommie ging dus linksaf, naar de lift. De kaart gaf aan dat het eerst een eindje lopen was, maar na zo’n 10 minuten had Tomie door dat er iets mis was. En toen zag hij wat er mis was. De gang hield op, er was een zijweg, maar daar kwamen een soort van vurige honden uit. Dieprood was hun vacht, ze hadden een spitse snuit, en ook al was de bek gesloten, er staken scherpe tanden uit. En ze lieten een dierlijk gegrom horen. Oren waren afgekloven, en de vacht werd vaak onderbroken door littekens of kale plekken. Op de plekken waar de vacht onderbroken werd leek het alsof het brandde. In het kort dus: Vurige honden.

‘Shit!’ riep Tommie, waarna hij zich omdraaide en weg stromde. Toen viel hem nog iets op. GASlucht. Kortom, als hij niet snel maakte dat hij weg kwam zal hij opgegeten worden door de honden, of vliegen, als gevolg van een explosie. Rennen dus. De honden gingen de achtervolging in. Ze waren al bijna op de plek waar Tommie die GASlucht had geroken. Tommie keek over zijn schouder en struikelde. Snel krabbelde hij nog overeind en zag een touwtje. Zijn blik volgde dat touwtje omhoog, naar een mechanisme dat als je het activeerde een hoop stof deed neerdalen. Dit zal eventuele explosies, en vooral het vuur, tegenhouden. Snel trok Tommie aan het touwtje en ging een paar stapjes achter de stofwolk staan. Precies op tijd wist Tommie. Hij hoorde namelijk een enorme knal. Blijkbaar hadden de honden het GAS bereikt. Tommie werd wel omver geblazen door de drukgolf, maar voor de rest was hij ongedeerd.

‘Dit word een lange, moeilijke opdracht,’ mompelde Tommie terwijl hij voor de tweede keer in korte tijd weer omhoog krabbelde. Tommie keek om zich heen. Een meter verderop lag zijn olielamp. De kaarten had hij nog veilig bij zich. De kaarten – of Tommie – klopten niet, de hamster was immers verkeerd gelopen. Eerst maar eens terug naar een plek waarvan hij zeker wist dat hij klopte, de hoofdkamer. Na vijf minuten lopen kwam Tommie redelijk uitgeput aan. Hij zette de lamp op de grond, en vouwde de kaarten uit. De gang waar hij net uit kwam was blijkbaar de rechter gang. Maar hij was links af gegaan. Toen viel zijn oog op iets dat op zijn kop recht onderin was gekrabbeld. Hij draaide de kaart om. ‘Bovenkant’ las Tommie hardop voor. ‘Dus rechts van daarnet is eigenlijk links, en wat net links was, waar ik dacht dat ik moest zijn. Is dus rechts,’ vervolgde Tommie tegen zichzelf. Op naar links, eehm ik bedoel rechts.